Op de fietspaden wordt het steeds drukker.

'Zo, nu ga ik een stukje écht fietsen'', zei ik jaren geleden tegen mijn partner nadat we thuiskwamen van een ritje op de 'gewone' fiets. Ik had constant mijn snelheid aangepast en nog kreeg ik bijna een stijve nek van het achteromkijken of ze wel kon volgen. Een fietsspiegeltjes had ik nog niet. Ik stapte hierna direct op mijn racefiets.

Inmiddels is mijn partner overgestapt op een elektrische fiets en ik heb nog steeds mijn 35 jaar oude karretje. Met als gevolg dat ik in de meest winterse omstandigheden een 'natte rug' krijg als we samen gaan fietsen. Mijn vrouw met dikke jas en grote muts het nog steeds 'best koud' heeft.
De rollen zijn omgekeerd. De gashendel van mijn fietsmaat kan met één vinger bediend worden, terwijl ik vooral met tegenwind mijn best moet doen om te volgen.

Terug in de tijd wanen

We worden ingehaald door andere oudjes die zich terug in de tijd wanen. Door vol gas met hun elektrische fiets over de weg te scheuren, vergeten ze dat hun 'bromfietstijd' al heel lang achter de rug is. Ook dat hun reactiesnelheid en op- en afstaptijd langer duurt.

Daar komt bij dat er sinds de coronatijd veel wielrenners bij zijn gekomen.

De onwennige wielrenners hebben voorheen altijd een andere sport gedaan. Ze hebben niet geleerd om op de openbare weg snel te reageren en bedacht te zijn op onhandige manoeuvres van hun medeweggebruiker.
Ik heb met mijn aftandse fiets een botsing gehad met een op het oog charmante dame op een racefiets. Zij botste in een onoverzichtelijke situatie met andere fietsers met volle vaart op mij. Ik wilde ook diezelfde fietsers ontwijken.

Als je op een fietspad zit, dien je rekening te houden met al die verschillende snelheden. Als je dan tussen de slome fietsers manoeuvreert, kun je een botsing verwachten. "Ik ben aan het trainen voor een belangrijke toertocht," krijg ik te horen van de geschrokken jongedame. Mijn excuses komen niet binnen bij haar.

De mededeling dat ik zelf vele wielerwedstrijden gereden heb, waardoor ik een soort instinct heb om gevaarlijke situaties te voorzien, dringt niet tot haar door.

Krasje op de fiets

Ze beschuldigt mij van onvoorzichtigheid en zegt een krasje op haar fiets te hebben. Die kan ik overigens met geen mogelijkheid ontdekken. Dat mijn spatbord er nog belabberder bij hangt, vind ik niet belangrijk.

Dit voorval illustreert wat er aan de hand is op de overvolle en vaak te smalle fietsroutes. Iedere categorie fietser denkt de belangrijkste en bekwaamste gebruiker te zijn.

Fatbikes

De meest recente aanwinst zijn de fatbikes. Als ze niet bestuurd worden door iemand onder de 16 jaar, zijn fatbikes vergelijkbaar met de ouderwetse elektrische fiets. De jonge 'fatbikers' hebben wel een reactiesnelheid waar ik, als getrainde maar bejaarde wielrenner, niet aan kan tippen. Ervaring met wat er allemaal mis kan gaan hebben ze niet.

Alsof het nog niet genoeg is, dient er zich nog een categorie weggebruikers aan: moeders die hun kroost op de bakfiets naar school brengen. Die zijn superzuinig op hun kindjes en kijken wel drie keer voor ze oversteken, maar zorgen hierdoor wel voor nog meer diversiteit op de weg.

Verplicht een helm dragen

De oplossing is niet eenvoudig. Er kan een begin gemaakt worden door het verplicht dragen van een helm door élke weggebruiker. Ook al zijn hierover verschillende meningen. Een andere oplossing is gelimiteerde maximumsnelheid aanhouden. Zonder onderscheid te maken in leeftijd.

En niet te vergeten: te handhaven!

Wedstrijdfietsers kunnen ook op de door auto's gebruikte wegen hun conditie op peil houden. Ik ben er niet blij mee, maar je moet soms als minderheid je plaats weten. 

Reageren:

* Bij Naam * kun je het volgende invullen: je voornaam of je volledige naam of anoniem. 

* Attentie: je E-mailadres * wordt niet getoond in het bericht. 

Zomer editie juli 2026