Al die fietsen: Waar laten we ze ?

In maart heeft een fietsenruimactie bij het NS Station in Breda plaatsgevonden.

Het werd weer eens tijd. Gemeente en NS hebben de laatste tijd veel voorzieningen getroffen om fietsen te stallen in de omgeving van het station. Dit hield in dat er steeds maar rekken werden bijgeplaatst.

Deze ruimactie van de gemeente en NS kunnen we kwalificeren als "Dweilen met de kraan open".
Het aantal gestalde fietsen neemt alleen maar toe en de chaos wordt groter. De klachten over de chaos zijn er al vele jaren. Al in de Bredase Bode van maart 2008 worden klachten over de chaos door de Stichting Stationskwartier gemeld. De stationsmanager geeft aan op te willen treden. In de loop van de tijd hebben er fietsruimacties plaatsgevonden.

De fietstreinforens rijdt 's ochtends een race tegen de klok om de trein te halen. Hij wil uiteraard zijn fiets zo dicht mogelijk bij de ingang van het station stallen. Op 100 meter afstand stallingplaatsen creëren helpt niet, het moet allemaal dichterbij zijn. Tijd telt, zeker ook voor de fietser. De fietser heeft alle belang bij voldoende stallingmogelijkheden.

Een hele goede oplossing om stallingplaatsen beschikbaar te maken is een fietsruimactie. Tussen de dagelijks geparkeerde fietsen staan steeds opnieuw fietswrakken en weesfietsen.

Gezien de uitgebreide regelgeving is het ruimen van fietsen niet zo gemakkelijk. Het is de overheid niet toegestaan om een fiets zomaar te verwijderen. Dit dient namelijk te zijn vastgelegd in een APV (Algemene Politie Verordening). Er zijn uitspraken van rechters, die de overheid op de vingers tikken, omdat zij te gemakkelijk dacht over het ruimen van fietsen.

Deze uitspraken vormen een goede bescherming tegen het optreden van de overheid. Bij een ruimactie, waarbij gestalde fietsen worden verwijderd, kan een goedwillende fietser gedupeerd worden. Wat denk je ervan: als je je fiets wegzet en je bij terugkomst met je sleuteltje in je hand loopt te zoeken. Je wilt naar huis, maar sorry, er is een ruimactie geweest. U mag uw fiets gaan zoeken op een andere locatie, niet ver weg, maar wel tussen enkele honderden fietsen. Het wordt nog moeilijker, als die andere locatie niet bekend is gemaakt.

Hiermede is de problematiek geschetst, waarmee de gemeente en NS kampen om de stallingruimte bij het station op orde te houden. Kortgeleden heeft er een fietsruimactie plaatsgevonden. Alle fietsen zijn gefaseerd verwijderd. De reinigingsdienst heeft de ruimte weer eens schoon kunnen maken, deze loopt nu al weer vol. Een groot aantal fietsen is niet opgehaald.

Er is een verzoek uit de politiek om die fietsen op te laten knappen in het kader van een werklozenproject. Ze kunnen dan beschikbaar komen voor een tweede leven, maar wel hopelijk voor een meer toegewijde eigenaar.

De fietsruimactie heeft vooral plaats in de stationsomgeving. Het is niet een op zichzelf staand probleem. In de binnenstad is de overlast van geparkeerde fietsen ook groot. Fietswrakken – fietsen zonder wiel, zadel en / of stuur – kunnen als afval verwijderd worden. Voor weesfietsen geldt een andere aanpak. Ondanks het begrip "weesfiets" wordt deze fiets geacht een eigenaar te hebben. Deze dient in de gelegenheid gesteld te worden om zijn/haar fiets weer op te halen. We moeten niet overgaan tot een zeer streng systeem om fietsen te verwijderen, maar tolerantie kent wel zijn grenzen, ook al koesteren we om vele redenen het gebruik van de fiets. Chaos van geparkeerde fietsen moet bestreden worden.

Bij de behandeling van de overlast van fietsen op het Van Coothplein zegt de politiek  het als volgt: zij ziet maatregelen om fiets parkeren te ontmoedigen graag gepaard gaan met verleiding en niet met dwang.

Daar kunnen Gemeente en NS wat mee !!

Martin Pöttker

________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________________

Fiets geruimd !!

Onlangs ben ik met de fiets in de trein naar Amsterdam geweest. Het was 01.00 uur bij terugkomst in Breda. Op de reis was mijn achterband lek gegaan. Er stond een treintaxi klaar bij het station om mij thuis te brengen. Mijn fiets zette ik op slot en bevestigde deze met een ketting aan een lantaarnpaal. De komende dag zou ik de band wel bij de stalling laten repareren.

Wie schetst de volgende dag mijn verbazing, toen ik terugkwam en mijn fiets niet meer aantrof. Uiteindelijk bleek een ruimactie te hebben plaatsgehad. Ik was daar het slachtoffer van. Nergens stond aangegeven, dat de fietsen geruimd waren, noch waar ze geplaatst waren.

Gelukkig heeft de Fietsersbond goede contacten met Gemeente en NS. Een paar telefoontjes brachten mij naar de Willemstraat, waar ik mijn fiets aantrof met een doorgeslepen ketting. Inmiddels is mijn band gemaakt. Maar hoe is dit voor anderen, die geen contacten hebben? Zij hebben maar moeten raden waar hun fietsen stonden.

Het is goed om dit zelf eens meegemaakt te hebben. Ik ben nu ervaringsdeskundige. Dat is goed voor het overleg met Gemeente en NS.

                                                                                                                        Martin Pöttker

.

Fietsmiep

Op een zonnige ochtend in april zitten ze aan de kant van de weg : jonge vrouwen op klapstoeltjes , klembord op schoot en pen in de aanslag.

En daar komt de eerste scholier (oranje hesje, nr.22, opperste concentratie) al aan. Hij kijkt achterom, steekt netjes zijn hand uit en slaat linksaf. Hij wordt gevolgd door een meisje met een wit hoofddoekje, roze fiets, mandje voorop. Zij kijkt strak voor zich, draait dan plots haar hoofd een kwartslag , steekt haar linkerarm uit en gaat ook linksaf, het fietspad op.

Het is al ruim 40 jaar geleden, maar ik herinner me nog goed hoe indrukwekkend ik het vond: Het Verkeersexamen. Wat voor andere kinderen  de Eerste Heilige Communie of het behalen van het zwemdiploma was.......voor mij was Het Verkeersexamen echt een mijlpaal.

In die tijd werd de controle niet door moeders uitgevoerd, maar door agenten die zich verspreid over het hele parcours verdekt hadden opgesteld. Slechts eentje zag ik naast zijn Gazelle staan. Hij gunde mij natuurlijk geen blik waardig.

Net als dit jaar, was het ook toen prachtig weer en.........ondergetekende slaagde met lof.

Vandaar dat ik fluitend het leven doorfiets.

Vadddd         dddddd         d

Fietspad langs de Mark

Daar staat het, in de krant: er komt een fietspad langs de Mark tussen de Julianalaan en de Baronielaan. Het staat er een beetje vreemd vind ik. Er is toch helemaal geen verbinding tussen de Julianalaan en de Baronielaan? De Mark loopt wel achter de Baronielaan langs, maar het voetpad dat eraan de andere kant langs loopt, eindigt mijns inziens bij de Graaf Engelbertlaan, de oude  Zuidelijke rondweg.

Ik lees het stuk nog eens goed door. Men is van plan het voetpad dat van de Julianalaan af langs de Mark loopt, te veranderen in een fietspad. Niet te geloven! Hoeveel mensen zullen hier al niet overheen gefietst zijn, terwijl het een voetpad was?

Mijn gedachten dwalen af naar lang geleden. Hoe oud was ik? Nee eerlijk: ik weet heel goed hoe oud ik toen was. Ik was lid van de tennisvereniging Ivy, die haar velden had tussen de Baronielaan en de Mark. Mijn vriendin woonde in het Sportpark en ik het Boeimeer. Als we samen wilden gaan tennissen, spraken we af bij het bruggetje van het Almondepad. U raadt het al: van daaruit fietsten we over het voetpad, dat toen dus geen fietspad was naar de tennisclub. We deden dat wel wat voorzichtig. Zo af en toe even steppend en dan weer gewoon fietsend. Die weg was gewoon korter en er controleerde toch niemand. Tot die bewuste dag. Vrolijk fietsend over het voetpad, niemand gezien en vrolijk kletsend stalden we onze fietsen. Die vrolijkheid ging er af, toen we ineens een zware stem hoorden: “Dames, u reed op het voetpad. Dat mag niet. Uw namen, a.u.b.” Wij verbaasd: we waren nog geen zestien, dan mag hij ons toch niet bekeuren? Maar deze agent was echt uit op een bekeuring. Uw naam, zei hij nogmaals. Ik antwoordde heel snel: “Laurina Petronella Wilhelmina Maria Stevens”. Ik deed dat zo snel, dat hij het niet goed verstond en zei, dat ik mijn naam moest herhalen. Waar ik de brutaliteit vandaan haalde, weet ik niet, maar ik deed het weer even snel. Dus nog maar een keertje herhalen. Mijn vriendin gedroeg zich wat netter, omdat die man toch echt nijdig werd. We dachten dat het wel met een sisser af zou lopen, want immers we waren echt nog geen zestien!

Maar wat gebeurde er? Precies op de dag van mijn 16^e  verjaardag, 23 december (dank u voor alle komende felicitaties), ontving ik een brief van de rechtbank, waarin ik schuldig werd bevonden aan het rijden op een voetpad, te weten het voetpad langs de Mark, met teruggave aan de ouders. Mijn vriendin die op 1 november 16 was geworden, werd echter schuldig bevonden en moest 4 weken achter elkaar op haar vrije woensdagmiddag naar verkeersles. Dit was toch wel meten met twee maten, maar haar ouders vonden dat zij de lessen maar gewoon moest volgen. Achteraf bleken die nog gezellig te zijn ook, dus dat viel weer mee.

Ik vraag me af hoeveel jongelui en eventueel oude jongelui (want vorig jaar heb ik ook nog met man, zoonlief,  zijn vrouw en de kleinkinderen over dat voetpad gefietst) een bekeuring hebben gehad als zij daar fietsten. In ieder geval zal het vanaf nu verleden tijd zijn. Een inkomstenbron voor de politie en de stad droogt op. Ik ben blij, dat het nu eindelijk een fietspad wordt!

Laurin Heemskerk-Stevens

______________________________________________________________________

Overpeinzing

Er is veel gebeurd de afgelopen maanden. Enkele actieve leden hebben weer gesprekken gehad met ProRail en de Gemeente over de spoortunnel onder het nieuw te bouwen station. We haalden de krant en zelfs in een speciaal artikel in De Vogelvrije Fietser kwam “onze tunnel” naar voren. Of het wat oplevert? Dat blijft nog steeds de vraag. We mogen in ieder geval in de tunnel fietsen, dat is al meer dan met je fiets aan de hand lopen. Maar de helling, ik geloof dat we daar alleen maar over blijven dromen. Ben ik dan toch te pessimistisch? U kunt het allemaal nalezen op onze eigen website. Het is toch merkwaardig, dat bij een zo groot project als het nieuwe station zo slecht rekening gehouden wordt met fietsers. Want ook de stallingmogelijkheden zijn niet om over naar huis te schrijven. En wat lees ik dan in de krant: Veolia krijgt te weinig ruimte om de bussen te parkeren. Er wordt overwogen om dan minder bussen in te zetten. Wie is de dupe? De reiziger!  Waar ik nog niets over lees, is hoeveel parkeerruimte er is voor auto’s! Want als er te weinig ruimte voor fietsers is, te weinig ruimte voor de bussen, zullen mensen de auto nemen om naar het station te gaan. Kunnen ze die kwijt? Vast niet!

Jullie begrijpen, dat ik liever voor de fiets of de bus kies, dan met de auto te gaan. Hoe vroeg moet ik van huis om mijn fiets in een bewaakte stalling kwijt te raken, welke bus kan ik nemen om nog bij het station te komen? Als dit niet lukt en ik kan mijn auto nergens kwijt, kan ik dan eigenlijk nog met de trein? Zal ik mijn auto aan de rand van de stad parkeren en verder te voet gaan? Of kunnen we met het nieuwe project “Valetparking” waarbij je de auto aan een keurige mijnheer afgeeft om hem ergens te parkeren, misschien beter uit de voeten? Die mijnheer neemt dan mijn fiets bij het station, rijdt er mee naar een stalling buiten het centrum (moet nog wel worden aangelegd, maar misschien is het terrein van de afgebroken suikerfabriek iets?), parkeert hem daar en …..ja hoe komt hij terug. Dat zal mij een zorg zijn, als ik maar op tijd de trein kan halen.

Ja, als je voor Openbaar Vervoer kiest, moet je er wat voor over hebben. Zullen we toch maar met zijn allen op de fiets gaan?

Laurin Heemskerk-Stevens

__________________________________________________________________

De Tuub

periodiek van de afdeling Breda

van de Fietsersbond

Juni 2011

Inhoudsopgave:

Fietsnetwerkers gezocht

Overpeinzing *

Al die fietsen: waar laten we ze toch? *

Fietsen bij Marianne

Over het verspreiden van de Tuub

Verkeersexamen

Fietspad langs de Mark *

Ingekomen reacties

Fietsmuziek

Van het bestuur

Fietsmiep *

Fiets geruimd!! *

_________________________________________

.                                                                 .         Copyright (c) 2011 Fietsersbond Breda. Alle rechten voorbehouden.